Skip to content
BookLens

The life and opinions of Tristram Shandy, gentleman

Laurence Sterne (1713–1768)

VESPERA quâdam frigidula, posteriori in parte mensis Augusti, peregrinus, mulo fusco colore incidens, manticâ a tergo, paucis indusiis, binis calceis, braccisque sericis coccineis repleta, Argentoratum ingressus est. Militi eum percontanti, quum portus intraret dixit, se apud Nasorum promontorium fuisse, Francofurtum proficisci, et Argentoratum, transitu ad fines Sarmatiæ mensis intervallo, reversurum. Miles peregrini in faciem suspexit——Di boni, nova forma nasi! At multum mihi profuit, inquit peregrinus, carpum amento extrahens, e quo pependit acinaces: Loculo manum inseruit; et magna cum urbanitate, pilei parte anteriore tactâ manu sinistrâ, ut extendit dextram, militi florinum dedit et processit. Dolet mihi, ait miles, tympanistam nanum et valgum alloquens, virum adeo urbanum vaginam perdidisse: itinerari haud poterit nudâ acinaci; neque vaginam toto Argentorato, habilem inveniet.——Nullam unquam habui, respondit peregrinus respiciens——seque comiter inclinans—hoc more gesto, nudam acinacem elevans, mulo lentò progrediente, ut nasum tueri possim. Non immerito, benigne peregrine, respondit miles. Nihili aestimo, ait ille tympanista, e pergamenâ factitius est. Prout christianus sum, inquit miles, nasus ille, ni sexties major fit, meo esset conformis. Crepitare audivi ait tympanista. Mehercule! sanguinem emisit, respondit miles. Miseret me, inquit tympanista, qui non ambo tetigimus! Eodem temporis puncto, quo hæc res argumentata fuit inter militem et tympanistam, disceptabatur ibidem tubicine et uxore suâ qui tunc accesserunt, et peregrino prætereunte, restiterunt. Quantus nasus! æque longus est, ait tubicina, ac tuba. Et ex eodem metallo, ait tubicen, velut sternutamento audias. Tantum abest, respondit illa, quod fistulam dulcedine vincit. Æneus est, ait tubicen. Nequaquam, respondit uxor. Rursum affirmo, ait tubicen, quod æneus est. Rem penitus explorabo; prius, enim digito tangam, ait uxor, quam dormivero.

Mulus peregrini gradu lento progressus est, ut unumquodque verbum controversiæ, non tantum inter militem et tympanistam, verum etiam inter tubicinem et uxorum ejus, audiret. Nequaquam, ait ille, in muli collum fræna demittens, et manibus ambabus in pectus positis, (mulo lentè progrediente) nequaquam, ait ille respiciens, non necesse est ut res isthæc dilucidata foret. Minime gentium! meus nasus nunquam tangetur, dum spiritus hos reget artus—Ad quid agendum? air uxor burgomagistri. Peregrinus illi non respondit. Votum faciebat tunc temporis sancto Nicolao; quo facto, sinum dextrum inserens, e quâ negligenter pependit acinaces, lento gradu processit per plateam Argentorati latam quæ ad diversorium templo ex adversum ducit. Peregrinus mulo descendens stabulo includi, et manticam inferri jussit: quâ apertâ et coccineis sericis femoralibus extractis cum argento laciniato Περιζομαυτε, his sese induit, statimque, acinaci in manu, ad forum deambulavit. Quod ubi peregrinus esset ingressus, uxorem tubicinis obviam euntem aspicit; illico cursum flectit, metuens ne nasus suus exploraretur, atque ad diversorium regressus est—exuit se vestibus; braccas coccineas sericas manticæ imposuit mulumque educi jussit. Francofurtum proficiscor, ait ille, et Argentoratum quatuor abhinc hebdomadis revertar. Bene curasti hoc jumentam? (ait) muli faciem manu demulcens—me, manticamque meam, plus sexcentis mille passibus portavit. Longa via est! respondet hospes, nisi plurimum esset negoti.—Enimvero, ait peregrinus, a Nasorum promontorio redii, et nasum speciosissimum, egregiosissimumque quem unquam quisquam sortitus est, acquisivi? Dum peregrinus hanc miram rationem de seipso reddit, hospes et uxor ejus, oculis intentis, peregrini nasum contemplantur——Per sanctos sanctasque omnes, ait hospitis uxor, nasis duodecim maximis in toto Argentorato major est!—estne, ait illa mariti in aurem insusurrans, nonne est nasus prægrandis?

Dolus inest, anime mi, ait hospes—nasus est falsus. Verus est, respondit uxor—— Ex abiete factus est, ait ille, terebinthinum olet— Carbunculus inest, ait uxor. Mortuus est nasus, respondit hospes. Vivus est ait illa,—et si ipsa vivam tangam. Votum feci sancto Nicolao, ait peregrinus, nasum meum intactum fore usque ad—Quodnam tempus? illico respondit illa. Minimo tangetur, inquit ille (manibus in pectus compositis) usque ad illam horam——Quam horam? ait illa——Nullam, respondit peregrinus, donec pervenio ad—Quem locum,—obsecro? ait illa——Peregrinus nil respondens mulo conscenso discessit.

IT was one cool refreshing evening, at the close of a very sultry day, in the latter end of the month of August, when a stranger, mounted upon a dark mule, with a small cloak-bag behind him, containing a few shirts, a pair of shoes, and a crimson-sattin pair of breeches, entered the town of Strasburg. He told the centinel, who questioned him as he entered the gates, that he had been at the Promontory of NOSES—was going on to Frankfort——and should be back again at Strasburg that day month, in his way to the borders of Crim Tartary. The centinel looked up into the stranger’s face——he never saw such a Nose in his life! —I have made a very good venture of it, quoth the stranger—so slipping his wrist out of the loop of a black ribbon, to which a short scymetar was hung, he put his hand into his pocket, and with great courtesy touching the fore part of his cap with his left hand, as he extended his right——he put a florin into the centinel’s hand, and passed on.

It grieves, me, said the centinel, speaking to a little dwarfish bandy- legg’d drummer, that so courteous a soul should have lost his scabbard——he cannot travel without one to his scymetar, and will not be able to get a scabbard to fit it in all Strasburg.——I never had one, replied the stranger, looking back to the centinel, and putting his hand up to his cap as he spoke——I carry it, continued he, thus——holding up his naked scymetar, his mule moving on slowly all the time—on purpose to defend my nose. It is well worth it, gentle stranger, replied the centinel. ——’Tis not worth a single stiver, said the bandy-legg’d drummer——’tis a nose of parchment. As I am a true catholic—except that it is six times as big—’tis a nose, said the centinel, like my own. —I heard it crackle, said the drummer. By dunder, said the centinel, I saw it bleed. What a pity, cried the bandy-legg’d drummer, we did not both touch it! At the very time that this dispute was maintaining by the centinel and the drummer—was the same point debating betwixt a trumpeter and a trumpeter’s wife, who were just then coming up, and had stopped to see the stranger pass by. Benedicity!——What a nose! ’tis as long, said the trumpeter’s wife, as a trumpet. And of the same metal said the trumpeter, as you hear by its sneezing. ’Tis as soft as a flute, said she. —’Tis brass, said the trumpeter. —’Tis a pudding’s end, said his wife.

Passages expressing a similar idea

  • The life and opinions of Tristram Shandy, gentleman · Laurence Sterne (1713–1768) · S L A W K E N B E R G I I F A B E L L A[8]

    VESPERA quâdam frigidula, posteriori in parte mensis Augusti, peregrinus, mulo fusco colore incidens, manticâ a tergo, paucis indusiis, binis calceis, braccisque sericis coccineis repleta, Argentoratum ingressus est. Militi eum percontanti, quum portus intraret dixit, se apud Nasorum promontorium fuisse, Francofurtum proficisci, et Argentoratum, transitu ad fines Sarmatiæ mensis intervallo, reversurum. Miles peregrini in faciem suspexit——Di boni, nova forma nasi! At multum mihi profuit, inquit peregrinus, carpum amento extrahens, e quo pependit acinaces: Loculo manum inseruit; et magna cum urbanitate, pilei parte anteriore tactâ manu sinistrâ, ut extendit dextram, militi florinum dedit et processit. Dolet mihi, ait miles, tympanistam nanum et valgum alloquens, virum adeo urbanum vaginam perdidisse: itinerari haud poterit nudâ acinaci; neque vaginam toto Argentorato, habilem inveniet.——Nullam unquam habui, respondit peregrinus respiciens——seque comiter inclinans—hoc more gesto, nudam acinacem elevans, mulo lentò progrediente, ut nasum tueri possim. Non immerito, benigne peregrine, respondit miles. Nihili aestimo, ait ille tympanista, e pergamenâ factitius est. Prout christianus sum, inquit miles, nasus ille, ni sexties major fit, meo esset conformis. Crepitare audivi ait tympanista. Mehercule! sanguinem emisit, respondit miles. Miseret me, inquit tympanista, qui non ambo tetigimus! Eodem temporis puncto, quo hæc res argumentata fuit inter militem et tympanistam, disceptabatur ibidem tubicine et uxore suâ qui tunc accesserunt, et peregrino prætereunte, restiterunt. Quantus nasus! æque longus est, ait tubicina, ac tuba. Et ex eodem metallo, ait tubicen, velut sternutamento audias. Tantum abest, respondit illa, quod fistulam dulcedine vincit. Æneus est, ait tubicen. Nequaquam, respondit uxor. Rursum affirmo, ait tubicen, quod æneus est. Rem penitus explorabo; prius, enim digito tangam, ait uxor, quam dormivero.

    Read in context
  • The life and opinions of Tristram Shandy, gentleman · Laurence Sterne (1713–1768) · S L A W K E N B E R G I I F A B E L L A[8]

    Mulus peregrini gradu lento progressus est, ut unumquodque verbum controversiæ, non tantum inter militem et tympanistam, verum etiam inter tubicinem et uxorum ejus, audiret. Nequaquam, ait ille, in muli collum fræna demittens, et manibus ambabus in pectus positis, (mulo lentè progrediente) nequaquam, ait ille respiciens, non necesse est ut res isthæc dilucidata foret. Minime gentium! meus nasus nunquam tangetur, dum spiritus hos reget artus—Ad quid agendum? air uxor burgomagistri. Peregrinus illi non respondit. Votum faciebat tunc temporis sancto Nicolao; quo facto, sinum dextrum inserens, e quâ negligenter pependit acinaces, lento gradu processit per plateam Argentorati latam quæ ad diversorium templo ex adversum ducit. Peregrinus mulo descendens stabulo includi, et manticam inferri jussit: quâ apertâ et coccineis sericis femoralibus extractis cum argento laciniato Περιζομαυτε, his sese induit, statimque, acinaci in manu, ad forum deambulavit. Quod ubi peregrinus esset ingressus, uxorem tubicinis obviam euntem aspicit; illico cursum flectit, metuens ne nasus suus exploraretur, atque ad diversorium regressus est—exuit se vestibus; braccas coccineas sericas manticæ imposuit mulumque educi jussit. Francofurtum proficiscor, ait ille, et Argentoratum quatuor abhinc hebdomadis revertar. Bene curasti hoc jumentam? (ait) muli faciem manu demulcens—me, manticamque meam, plus sexcentis mille passibus portavit. Longa via est! respondet hospes, nisi plurimum esset negoti.—Enimvero, ait peregrinus, a Nasorum promontorio redii, et nasum speciosissimum, egregiosissimumque quem unquam quisquam sortitus est, acquisivi? Dum peregrinus hanc miram rationem de seipso reddit, hospes et uxor ejus, oculis intentis, peregrini nasum contemplantur——Per sanctos sanctasque omnes, ait hospitis uxor, nasis duodecim maximis in toto Argentorato major est!—estne, ait illa mariti in aurem insusurrans, nonne est nasus prægrandis?

    Read in context
  • The life and opinions of Tristram Shandy, gentleman · Laurence Sterne (1713–1768) · C A P. III EXCOMMUNICATIO.[6]

    Maledicat illum patriarcharum et prophetarum laudabilis numerus. Maledicat os illum sanctus Johannes Præcursor et Baptista Christi, et sanctus Petrus, et sanctus Paulus, atque sanctus Andreas, omnesque Christi apostoli, simul et cæteri discipuli, quatuor quoque evangelistæ, qui sua prædicatione mundum universum converte- os runt. Maledicat illum cuneus martyrum et confessorum mirificus, qui Deo bonis operibus placitus inventus est. os Maledicant illum sacrarum virginum chori, quæ mundi vana causa honoris Christi respuenda contempserunt. Male- os dicant illum omnes sancti qui ab initio mundi usque in finem seculi Deo dilecti inveniuntur. os Maledicant illum cœli et terra, et omnia sancta in eis manentia. i n n Maledictus sit ubicunque, fuerit, sive in domo, sive in agro, sive in viâ, sive in semitâ, sive in silvâ, sive in aquâ, sive in ecclesiâ. i n Maledictus sit vivendo, moriendo,—— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— manducando, bibendo, esuriendo, sitiendo, jejunando, dormitando, dormiendo, vigilando, ambulando, stando, sedendo, jacendo, operando, quiescendo, mingendo, cacando, flebotomando. i n Maledictus sit in totis viribus corporis. i n Maledictus sit intus et exterius. i n i

    Read in context
  • The life and opinions of Tristram Shandy, gentleman · Laurence Sterne (1713–1768) · C H A P. XLV

    [13] Ce Fœtus n’étoit pas plus grand que la paume de la main; mais son pere l’ayant éxaminé en qualité de Médecin, & ayant trouvé que c’etoit quelque chose de plus qu’un Embryon, le fit transporter tout vivant à Rapallo, ou il le fit voir à Jerôme Bardi & à d’autres Médecins du lieu. On trouva qu’il ne lui manquoit rien d’essentiel à la vie; & son pere pour faire voir un essai de son experience, entreprit d’achever l’ouvrage de la Nature, & de travailler à la formation de l’Enfant avec le même artifice que celui dont on se sert pour faire écclorre les Poulets en Egypte. Il instruisit une Nourisse de tout ce qu’elle avoit à faire, & ayant fait mettre son fils dans un pour proprement accommodé, il reussit à l’elever & a lui faire prendre ses accroissemens necessaires, par l’uniformité d’une chaleur étrangere mesurée éxactement sur les dégrés d’un Thermométre, ou d’un autre instrument équivalent. (Vide Mich. Giustinian, ne gli Scritt. Liguri à Cart. 223. 488.) On auroit toujours été très satisfait de l’industrie d’un pere si experimenté dans l’Art de la Generation, quand il n’auroit pû prolonger la vie à son fils que pour Puelques mois, ou pour peu d’années. Mais quand on se represente que l’Enfant a vecu près de quatre-vingts ans, & qu’il a composé quatre-vingts Ouvrages differents tous fruits d’une longue lecture—il faut convenir que tout ce qui est incroyable n’est pas toujours faux, & que la Vraisemblance n’est pas toujours du côté la Verité. Il n’avoit que dix neuf ans lorsqu’il composa Gonopsychanthropologia de Origine Animæ humanæ. (Les Enfans celebres, revûs & corrigés par M. de la Monnoye de l’Academie Françoise.

    Read in context
  • The life and opinions of Tristram Shandy, gentleman · Laurence Sterne (1713–1768) · THE LIFE AND OPINIONS OF TRISTRAM SHANDY, GENTLEMAN Volume the Second / C H A P. I

    Multitudinis imperitæ non formido judicia, meis tamen, rogo, parcant opusculis——in quibus fuit propositi semper, a jocis ad seria, in seriis vicissim ad jocos transire. JOAN. SARESBERIENSIS, Episcopus Lugdun. C H A P. I GREAT wits jump: for the moment Dr. Slop cast his eyes upon his bag (which he had not done till the dispute with my uncle Toby about mid-wifery put him in mind of it)—the very same thought occurred.—’Tis God’s mercy, quoth he (to himself) that Mrs. Shandy has had so bad a time of it,——else she might have been brought to bed seven times told, before one half of these knots could have got untied.——But here you must distinguish—the thought floated only in Dr. Slop’s mind, without sail or ballast to it, as a simple proposition; millions of which, as your worship knows, are every day swimming quietly in the middle of the thin juice of a man’s understanding, without being carried backwards or forwards, till some little gusts of passion or interest drive them to one side. A sudden trampling in the room above, near my mother’s bed, did the proposition the very service I am speaking of. By all that’s unfortunate, quoth Dr. Slop, unless I make haste, the thing will actually befall me as it is.

    Read in context
  • The life and opinions of Tristram Shandy, gentleman · Laurence Sterne (1713–1768) · C H A P. XLV

    [30] Nous aurions quelque interêt, says Baillet, de montrer qu’il n’a rien de ridicule s’il étoit veritable, au moins dans le sens énigmatique que Nicius Erythræus a tâ hé de lui donner. Cet auteur dit que pour comprendre comme Lipse, il a pû composer un ouvrage le premier jour de sa vie, il faut s’imaginer, que ce premier jour n’est pas celui de sa naissance charnelle, mais celui au quel il a commencé d’user de la raison; il veut que ç’ait été à l’âge de neuf ans; et il nous veut persuader que ce fut en cet âge, que Lipse fit un poëme.——Le tour est ingénieux, &c. &c.

    Read in context