The life and opinions of Tristram Shandy, gentleman
Laurence Sterne (1713–1768)
NO matter—as an appendage to seamstressy, the thread-paper might be of some consequence to my mother—of none to my father, as a mark in Slawkenbergius. Slawkenbergius in every page of him was a rich treasure of inexhaustible knowledge to my father—he could not open him amiss; and he would often say in closing the book, that if all the arts and sciences in the world, with the books which treated of them, were lost—should the wisdom and policies of governments, he would say, through disuse, ever happen to be forgot, and all that statesmen had wrote or caused to be written, upon the strong or the weak sides of courts and kingdoms, should they be forgot also—and Slawkenbergius only left——there would be enough in him in all conscience, he would say, to set the world a-going again. A treasure therefore was he indeed! an institute of all that was necessary to be known of noses, and every thing else—at matin, noon, and vespers was Hafen Slawkenbergius his recreation and delight: ’twas for ever in his hands——you would have sworn, Sir, it had been a canon’s prayer-book—so worn, so glazed, so contrited and attrited was it with fingers and with thumbs in all its parts, from one end even unto the other.
I am not such a bigot to Slawkenbergius as my father;——there is a fund in him, no doubt: but in my opinion, the best, I don’t say the most profitable, but the most amusing part of Hafen Slawkenbergius, is his tales——and, considering he was a German, many of them told not without fancy:——these take up his second book, containing nearly one half of his folio, and are comprehended in ten decads, each decad containing ten tales——Philosophy is not built upon tales; and therefore ’twas certainly wrong in Slawkenbergius to send them into the world by that name!——there are a few of them in his eighth, ninth, and tenth decads, which I own seem rather playful and sportive, than speculative—but in general they are to be looked upon by the learned as a detail of so many independent facts, all of them turning round somehow or other upon the main hinges of his subject, and added to his work as so many illustrations upon the doctrines of noses. As we have leisure enough upon our hands——if you give me leave, madam, I’ll tell you the ninth tale of his tenth decad.
VESPERA quâdam frigidula, posteriori in parte mensis Augusti, peregrinus, mulo fusco colore incidens, manticâ a tergo, paucis indusiis, binis calceis, braccisque sericis coccineis repleta, Argentoratum ingressus est. Militi eum percontanti, quum portus intraret dixit, se apud Nasorum promontorium fuisse, Francofurtum proficisci, et Argentoratum, transitu ad fines Sarmatiæ mensis intervallo, reversurum. Miles peregrini in faciem suspexit——Di boni, nova forma nasi! At multum mihi profuit, inquit peregrinus, carpum amento extrahens, e quo pependit acinaces: Loculo manum inseruit; et magna cum urbanitate, pilei parte anteriore tactâ manu sinistrâ, ut extendit dextram, militi florinum dedit et processit. Dolet mihi, ait miles, tympanistam nanum et valgum alloquens, virum adeo urbanum vaginam perdidisse: itinerari haud poterit nudâ acinaci; neque vaginam toto Argentorato, habilem inveniet.——Nullam unquam habui, respondit peregrinus respiciens——seque comiter inclinans—hoc more gesto, nudam acinacem elevans, mulo lentò progrediente, ut nasum tueri possim. Non immerito, benigne peregrine, respondit miles. Nihili aestimo, ait ille tympanista, e pergamenâ factitius est. Prout christianus sum, inquit miles, nasus ille, ni sexties major fit, meo esset conformis. Crepitare audivi ait tympanista. Mehercule! sanguinem emisit, respondit miles. Miseret me, inquit tympanista, qui non ambo tetigimus! Eodem temporis puncto, quo hæc res argumentata fuit inter militem et tympanistam, disceptabatur ibidem tubicine et uxore suâ qui tunc accesserunt, et peregrino prætereunte, restiterunt. Quantus nasus! æque longus est, ait tubicina, ac tuba. Et ex eodem metallo, ait tubicen, velut sternutamento audias. Tantum abest, respondit illa, quod fistulam dulcedine vincit. Æneus est, ait tubicen. Nequaquam, respondit uxor. Rursum affirmo, ait tubicen, quod æneus est. Rem penitus explorabo; prius, enim digito tangam, ait uxor, quam dormivero.
Mulus peregrini gradu lento progressus est, ut unumquodque verbum controversiæ, non tantum inter militem et tympanistam, verum etiam inter tubicinem et uxorum ejus, audiret. Nequaquam, ait ille, in muli collum fræna demittens, et manibus ambabus in pectus positis, (mulo lentè progrediente) nequaquam, ait ille respiciens, non necesse est ut res isthæc dilucidata foret. Minime gentium! meus nasus nunquam tangetur, dum spiritus hos reget artus—Ad quid agendum? air uxor burgomagistri. Peregrinus illi non respondit. Votum faciebat tunc temporis sancto Nicolao; quo facto, sinum dextrum inserens, e quâ negligenter pependit acinaces, lento gradu processit per plateam Argentorati latam quæ ad diversorium templo ex adversum ducit. Peregrinus mulo descendens stabulo includi, et manticam inferri jussit: quâ apertâ et coccineis sericis femoralibus extractis cum argento laciniato Περιζομαυτε, his sese induit, statimque, acinaci in manu, ad forum deambulavit. Quod ubi peregrinus esset ingressus, uxorem tubicinis obviam euntem aspicit; illico cursum flectit, metuens ne nasus suus exploraretur, atque ad diversorium regressus est—exuit se vestibus; braccas coccineas sericas manticæ imposuit mulumque educi jussit. Francofurtum proficiscor, ait ille, et Argentoratum quatuor abhinc hebdomadis revertar. Bene curasti hoc jumentam? (ait) muli faciem manu demulcens—me, manticamque meam, plus sexcentis mille passibus portavit. Longa via est! respondet hospes, nisi plurimum esset negoti.—Enimvero, ait peregrinus, a Nasorum promontorio redii, et nasum speciosissimum, egregiosissimumque quem unquam quisquam sortitus est, acquisivi? Dum peregrinus hanc miram rationem de seipso reddit, hospes et uxor ejus, oculis intentis, peregrini nasum contemplantur——Per sanctos sanctasque omnes, ait hospitis uxor, nasis duodecim maximis in toto Argentorato major est!—estne, ait illa mariti in aurem insusurrans, nonne est nasus prægrandis?
Dolus inest, anime mi, ait hospes—nasus est falsus. Verus est, respondit uxor—— Ex abiete factus est, ait ille, terebinthinum olet— Carbunculus inest, ait uxor. Mortuus est nasus, respondit hospes. Vivus est ait illa,—et si ipsa vivam tangam. Votum feci sancto Nicolao, ait peregrinus, nasum meum intactum fore usque ad—Quodnam tempus? illico respondit illa. Minimo tangetur, inquit ille (manibus in pectus compositis) usque ad illam horam——Quam horam? ait illa——Nullam, respondit peregrinus, donec pervenio ad—Quem locum,—obsecro? ait illa——Peregrinus nil respondens mulo conscenso discessit.
Passages expressing a similar idea
The life and opinions of Tristram Shandy, gentleman · Laurence Sterne (1713–1768) · S L A W K E N B E R G I I F A B E L L A[8]
Mulus peregrini gradu lento progressus est, ut unumquodque verbum controversiæ, non tantum inter militem et tympanistam, verum etiam inter tubicinem et uxorum ejus, audiret. Nequaquam, ait ille, in muli collum fræna demittens, et manibus ambabus in pectus positis, (mulo lentè progrediente) nequaquam, ait ille respiciens, non necesse est ut res isthæc dilucidata foret. Minime gentium! meus nasus nunquam tangetur, dum spiritus hos reget artus—Ad quid agendum? air uxor burgomagistri. Peregrinus illi non respondit. Votum faciebat tunc temporis sancto Nicolao; quo facto, sinum dextrum inserens, e quâ negligenter pependit acinaces, lento gradu processit per plateam Argentorati latam quæ ad diversorium templo ex adversum ducit. Peregrinus mulo descendens stabulo includi, et manticam inferri jussit: quâ apertâ et coccineis sericis femoralibus extractis cum argento laciniato Περιζομαυτε, his sese induit, statimque, acinaci in manu, ad forum deambulavit. Quod ubi peregrinus esset ingressus, uxorem tubicinis obviam euntem aspicit; illico cursum flectit, metuens ne nasus suus exploraretur, atque ad diversorium regressus est—exuit se vestibus; braccas coccineas sericas manticæ imposuit mulumque educi jussit. Francofurtum proficiscor, ait ille, et Argentoratum quatuor abhinc hebdomadis revertar. Bene curasti hoc jumentam? (ait) muli faciem manu demulcens—me, manticamque meam, plus sexcentis mille passibus portavit. Longa via est! respondet hospes, nisi plurimum esset negoti.—Enimvero, ait peregrinus, a Nasorum promontorio redii, et nasum speciosissimum, egregiosissimumque quem unquam quisquam sortitus est, acquisivi? Dum peregrinus hanc miram rationem de seipso reddit, hospes et uxor ejus, oculis intentis, peregrini nasum contemplantur——Per sanctos sanctasque omnes, ait hospitis uxor, nasis duodecim maximis in toto Argentorato major est!—estne, ait illa mariti in aurem insusurrans, nonne est nasus prægrandis?
Read in contextThe life and opinions of Tristram Shandy, gentleman · Laurence Sterne (1713–1768) · S L A W K E N B E R G I I F A B E L L A[8]
Dolus inest, anime mi, ait hospes—nasus est falsus. Verus est, respondit uxor—— Ex abiete factus est, ait ille, terebinthinum olet— Carbunculus inest, ait uxor. Mortuus est nasus, respondit hospes. Vivus est ait illa,—et si ipsa vivam tangam. Votum feci sancto Nicolao, ait peregrinus, nasum meum intactum fore usque ad—Quodnam tempus? illico respondit illa. Minimo tangetur, inquit ille (manibus in pectus compositis) usque ad illam horam——Quam horam? ait illa——Nullam, respondit peregrinus, donec pervenio ad—Quem locum,—obsecro? ait illa——Peregrinus nil respondens mulo conscenso discessit.
Read in contextThe life and opinions of Tristram Shandy, gentleman · Laurence Sterne (1713–1768) · THE LIFE AND OPINIONS OF TRISTRAM SHANDY, GENTLEMAN Volume the Second / C H A P. I
Multitudinis imperitæ non formido judicia, meis tamen, rogo, parcant opusculis——in quibus fuit propositi semper, a jocis ad seria, in seriis vicissim ad jocos transire. JOAN. SARESBERIENSIS, Episcopus Lugdun. C H A P. I GREAT wits jump: for the moment Dr. Slop cast his eyes upon his bag (which he had not done till the dispute with my uncle Toby about mid-wifery put him in mind of it)—the very same thought occurred.—’Tis God’s mercy, quoth he (to himself) that Mrs. Shandy has had so bad a time of it,——else she might have been brought to bed seven times told, before one half of these knots could have got untied.——But here you must distinguish—the thought floated only in Dr. Slop’s mind, without sail or ballast to it, as a simple proposition; millions of which, as your worship knows, are every day swimming quietly in the middle of the thin juice of a man’s understanding, without being carried backwards or forwards, till some little gusts of passion or interest drive them to one side. A sudden trampling in the room above, near my mother’s bed, did the proposition the very service I am speaking of. By all that’s unfortunate, quoth Dr. Slop, unless I make haste, the thing will actually befall me as it is.
Read in contextThe life and opinions of Tristram Shandy, gentleman · Laurence Sterne (1713–1768) · S L A W K E N B E R G I U S’s T A L E
[11] Nonnulli ex nostratibus eadem loquendi formulâ utun. Quinimo & Logistæ & Canonistæ——Vid. Parce Barne Jas in d. L. Provincial. Constitut. de conjec. vid. Vol. Lib. 4. Titul. I. n. 7 quâ etiam in re conspir. Om de Promontorio Nas. Tichmak. ff. d. tit. 3. fol. 189. passim. Vid. Glos. de contrahend. empt. &c. necnon J. Scrudr. in cap. § refut. per totum. Cum his cons. Rever. J. Tubal, Sentent. & Prov. cap. 9. ff. 11, 12. obiter. V. & Librum, cui Tit. de Terris & Phras. Belg. ad finem, cum comment. N. Bardy Belg. Vid. Scrip. Argentotarens. de Antiq. Ecc. in Episc Archiv. fid coll. per Von Jacobum Koinshoven Folio Argent. 1583. præcip. ad finem. Quibus add. Rebuff in L. obvenire de Signif. Nom. ff. fol. & de jure Gent. & Civil. de protib. aliena feud. per federa, test. Joha. Luxius in prolegom. quem velim videas, de Analy. Cap. 1, 2, 3. Vid. Idea. [12] Haec mira, satisque horrenda. Planetarum coitio sub Scorpio Asterismo in nona cœli statione, quam Arabes religioni deputabant efficit Martinum Lutherum sacrilegum hereticum, Christianæ religionis hostem acerrimum atque prophanum, ex horoscopi directione ad Martis coitum, religiosissimus obiit, ejus Anima scelestissima ad infernos navigavit—ab Alecto, Tisiphone & Megara flagellis igneis cruciata perenniter. ——Lucas Gaurieus in Tractatu astrologico de præteritis multorum hominum accidentibus per genituras examinatis.
Read in contextThe life and opinions of Tristram Shandy, gentleman · Laurence Sterne (1713–1768) · C A P. III EXCOMMUNICATIO.[6]
Maledicat illum patriarcharum et prophetarum laudabilis numerus. Maledicat os illum sanctus Johannes Præcursor et Baptista Christi, et sanctus Petrus, et sanctus Paulus, atque sanctus Andreas, omnesque Christi apostoli, simul et cæteri discipuli, quatuor quoque evangelistæ, qui sua prædicatione mundum universum converte- os runt. Maledicat illum cuneus martyrum et confessorum mirificus, qui Deo bonis operibus placitus inventus est. os Maledicant illum sacrarum virginum chori, quæ mundi vana causa honoris Christi respuenda contempserunt. Male- os dicant illum omnes sancti qui ab initio mundi usque in finem seculi Deo dilecti inveniuntur. os Maledicant illum cœli et terra, et omnia sancta in eis manentia. i n n Maledictus sit ubicunque, fuerit, sive in domo, sive in agro, sive in viâ, sive in semitâ, sive in silvâ, sive in aquâ, sive in ecclesiâ. i n Maledictus sit vivendo, moriendo,—— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— ——— manducando, bibendo, esuriendo, sitiendo, jejunando, dormitando, dormiendo, vigilando, ambulando, stando, sedendo, jacendo, operando, quiescendo, mingendo, cacando, flebotomando. i n Maledictus sit in totis viribus corporis. i n Maledictus sit intus et exterius. i n i
Read in contextThe life and opinions of Tristram Shandy, gentleman · Laurence Sterne (1713–1768) · C H A P. XLV
[13] Ce Fœtus n’étoit pas plus grand que la paume de la main; mais son pere l’ayant éxaminé en qualité de Médecin, & ayant trouvé que c’etoit quelque chose de plus qu’un Embryon, le fit transporter tout vivant à Rapallo, ou il le fit voir à Jerôme Bardi & à d’autres Médecins du lieu. On trouva qu’il ne lui manquoit rien d’essentiel à la vie; & son pere pour faire voir un essai de son experience, entreprit d’achever l’ouvrage de la Nature, & de travailler à la formation de l’Enfant avec le même artifice que celui dont on se sert pour faire écclorre les Poulets en Egypte. Il instruisit une Nourisse de tout ce qu’elle avoit à faire, & ayant fait mettre son fils dans un pour proprement accommodé, il reussit à l’elever & a lui faire prendre ses accroissemens necessaires, par l’uniformité d’une chaleur étrangere mesurée éxactement sur les dégrés d’un Thermométre, ou d’un autre instrument équivalent. (Vide Mich. Giustinian, ne gli Scritt. Liguri à Cart. 223. 488.) On auroit toujours été très satisfait de l’industrie d’un pere si experimenté dans l’Art de la Generation, quand il n’auroit pû prolonger la vie à son fils que pour Puelques mois, ou pour peu d’années. Mais quand on se represente que l’Enfant a vecu près de quatre-vingts ans, & qu’il a composé quatre-vingts Ouvrages differents tous fruits d’une longue lecture—il faut convenir que tout ce qui est incroyable n’est pas toujours faux, & que la Vraisemblance n’est pas toujours du côté la Verité. Il n’avoit que dix neuf ans lorsqu’il composa Gonopsychanthropologia de Origine Animæ humanæ. (Les Enfans celebres, revûs & corrigés par M. de la Monnoye de l’Academie Françoise.
Read in context